Η παραλία στην Αμπέλα (μεταξύ Μεγάλου
Είναι εν τούτοις εξαιρετικά ενδιαφέροντες και αξίζουν την επίσκεψη. Παλαιές περιοχές παραθερισμού των Ερμουπολιτών, με δέντρα και μοναδικές επαύλεις, ήταν το Επισκοπείο (Πισκοπιό), τα Χρούσσα, το Άνω Μάννα και η Παρακοπή. Απολύτως εσωτερικό χωριό είναι και ο Πάγος, ίσως το μόνο κλασικό στο είδος του. Το Μάννα (σκέτο Μάννα ή Κάτω Μάννα) είναι ένας μάλλον άχαρος οικισμός που συγκεντρώνει πολλές βιοτεχνίες και αντιπροσωπείες. Τείνει να cas καζινο χωρις καταθεση γίνει η οδός Βουλιαγμένης τής Σύρου.
(Στα σύνορα τού Κάτω Μάννα με τη Βάρη βρίσκεται και ο «Φωτογραφικός Κύκλος»). Υπάρχουν και άλλοι μικροί εσωτερικοί οικισμοί, όπου μας οδηγούν στενοί και συνήθως τσιμεντένιοι δρόμοι, οικισμοί που αξίζει κανείς να επισκεφθεί γιατί βλέπει και την καθαρά αγροτική πλευρά τού νησιού. Το Ατελιό λόγου χάριν ή τα Άδειατα είναι τέτοιες περιοχές. Ο δρόμος τής Άνω Σύρου, μετά το πάρκινγκ τού καθολικού καθεδρικού ναού, συνεχίζει σε μια περιοχή που γίνεται όλο και πιο ορεινή, όλο και πιο απόκρημνη και όλο και πιο έρημη. Βουνά, πεζούλες, μικροί οικισμοί και απίστευτη θέα. Γιαλού και Δελαγράτσιας) όμορφη, αμμουδερή, με
ωραία νερά και αρμυρίκια (μειονέκτημα ο
Οι Κυκλάδες στην πιο αγνή τους εκδοχή με μικρά χωριά ιδιαίτερης ομορφιάς, όπως ο Σαν Μιχάλης, η Χαλανδριανή, το Πλατύ Βουνί και άλλα. Ίσως και γι αυτό δεν κατακλύσθηκε νωρίτερα από τουρίστες. Δεν παύει όμως να έχει ποικιλία από παραλίες κάθε είδους. Δυστυχώς, οι πιο προσιτές είναι πάνω στον δρόμο και κατά συνέπεια οικογενειακές. Ο Όρμος Βάρης (ρηχή, καλή αμμουδιά, αλλά πολύ οικογενειακή, με το πρόσθετο για μερικούς πλεονέκτημα τής παρουσίας συμπαθέστατων παραθαλάσσιων ταβερνών και ενός μπαρ - Εν πλώ - για διασκέδαση μετά το μπάνιο).
Η παραλία τής Φάμπρικας (γάργαρη, μικρή αμμουδιά, λιγότερο ρηχή από τη Βάρη, πιο ήσυχη, και αυτή όμως ελαφρώς οικογενειακή). Τα βραχάκια τής Φάμπρικας γνωστά και ως Κατεργάκι (ήσυχα, λίγο δυσπρόσιτα). Η παραλία των Σαντορινιών (ωραίο και λιτό τοπίο που περιβάλλει την παραλία, κρύα και γάργαρα νερά που βαθαίνουν γρήγορα, με χοντρές πέτρες μπαίνοντας και βότσαλα έξω). Τα λιμανάκια στους Σαντορινιούς, πριν και μετά από την κυρίως παραλία, (θάλασσα εξαίρετη, ησυχία, γύμνια, αλλά χρειάζεται να μπουν λίγο τα πόδια στο νερό για να φτάσει κανείς στους διάφορους ορμίσκους). Η παραλία στον Μέγα Γιαλό (μπροστά στην ταβέρνα τού Ταλαρά) αμμουδερή και εύκολη. οικογενειακός χαρακτήρας και τα λίγα βραχάκια μπαίνοντας).
Υπάρχει επίσης ένας πολύ σύγχρονος ανακαινισμένος κινηματογράφος («Παλλάς»), που προβάλλει ταινίες ευρείας κυκλοφορίας, τον χειμώνα απέναντι από το θέατρο και το καλοκαίρι σε έναν ωραίο χώρο στην κεντρική πλατεία. Κάθε καλοκαίρι γίνονται τα Ερμουπόλεια, φεστιβάλ που καλύπτει τρεις ολόκληρους μήνες, με αποτέλεσμα οι μέτριες εκδηλώσεις να υπερτερούν κατά πολύ των σημαντικών. Οι αποστάσεις στη Σύρο είναι μικρές και οι δρόμοι πολυάριθμοι. Σε όλα τα μέρη μπορείς να πας από δυο και τρεις δρόμους. Είναι καλό μάλιστα να ψάξει κανείς και τους πολύ μικρούς, αλλά βατούς εσωτερικούς δρόμους μέσα από τα χωριά, που είναι και οι πιο γραφικοί, μέσα από καλαμιές cas casino ηλικια και ξεραμένες κοίτες ποταμών.
Μόνον αν περπατήσετε μέσα από περιβόλια και λόφους μακριά από τις κεντρικές αρτηρίες θα καταλάβετε τη μυρωδιά του νησιού. Οι παραλιακές περιοχές είναι κατά σειράν, φεύγοντας από την Ερμούπολη με κατεύθυνση νότια και από κει δυτικά, η Αζόλιμνος (περιοχή με υπερβολικά πολλές ταβέρνες και ξενοδοχεία), η Φάμπρικα (ήσυχο και απόκοσμο μέρος), ο Όρμος Βάρης (παλιομοδίτικη, οικογενειακή, αρκετά θορυβώδης το καλοκαίρι, αλλά γοητευτική περιοχή), ο Μέγας Γιαλός (εκτεταμένη παραθαλάσσια και μάλλον άχρωμη περιοχή), η Δελαγράτσια (ονομασία που προέρχεται από την τοπική καθολική εκκλησία τής Παναγίας των Χαρίτων και που τελευταία μετονομάσθηκε σε Ποσειδωνία), μια περιοχή με υπέροχα σπίτια, πολλά δέντρα και αξεπέραστη γοητεία), ο Φοίνικας (πιθανόν η πιο πυκνοκατοικημένη το καλοκαίρι περιοχή, χωρίς ύφος και με πολύ κόσμο), τα Κόκκινα (παρακλάδι τού Φοίνικα, η «Εκάλη» τής Σύρου με αραιά κτισμένες βίλες), ο Γαλησσάς (η πρώτη γνωστή και πιο τουριστική περιοχή, που διατηρεί όμως μια ποιότητα), το Δανί (μια «καινούργια», πανέμορφη περιοχή με λιγοστές και καλόγουστες βίλες), τα Τρία Λαγγόνια, περιοχή κοντά στην Ποσειδωνία, όπου τελευταία χρίζονται πολυτελείς βίλες, και τέλος, εντελώς δυτικά, το Κίνι (περιοχή με παλιομοδίτικο ύφος, από τις πιο γραφικές στο είδος). Ο δρόμος σταματάει εκεί και μπαίνει στο εσωτερικό, αφήνοντας για την ώρα την εξερεύνηση των πιο βόρειων παραλιών στους περιπατητές, αναρριχητές ή κοτεράκηδες. Με δεδομένες τις αντιλήψεις των Νεοελλήνων για την πρόοδο, δεν θα αργήσουν. Οι οικισμοί στο εσωτερικό δεν έχουν τον χαρακτήρα χωριών. Η παραλία στο Δελφίνι είναι προσιτή
Η μεγάλη αύξηση τής κυκλοφορίας των αυτοκινήτων στην Ερμούπολη έσπρωξε τον Δήμο στην καθιέρωση πληρωμένης στάθμευσης και στην έναρξη δρομολογίων από και προς τις εισόδους τής πόλης με δημοτική συγκοινωνία (mini-bus τα λένε, αλλά είναι maxi-bus για τις διαστάσεις τής πόλης). Τα κουπόνια στάθμευσης (με το σύστημα τού «ξυστού») πωλούνται στα περίπτερα. Ο γειτονικός λόφος, η Άνω Σύρα, είναι ο λόφος των καθολικών, όπως πιστοποιεί ο καθεδρικός ναός τού Αγίου Γεωργίου (Σαν Τζώρτζης), αρχικά τού 13ου αιώνα, αλλά ξαναχτισμένος τον περασμένο αιώνα - που φαίνεται από μακριά πάνω στην κορφή της, αλλά και πολλές άλλες μικρές καθολικές εκκλησίες. Η Άνω Σύρα θυμίζει περισσότερο κλασικό κυκλαδίτικο χωριό με τα φτωχικά μικρά λευκά σπιτάκια, όπου η κυκλοφορία οχημάτων όχι απλώς απαγορεύεται αλλά είναι αδύνατη, ενώ η Ερμούπολη παραπέμπει σε εποχές μεγάλου αστικού πλούτου και εμπορικής ανάπτυξης. Ανάπτυξης που θέτει τη σφραγίδα της και στη μετά θάνατον ματαιοδοξία, μια και η cas καζίνο ηράκλειο Ερμούπολη διαθέτει το ωραιότερο νεκροταφείο μετά το Πρώτο των Αθηνών με αγάλματα και μνημειακά μαυσωλεία (εκκλησία Αγ.
Γεωργίου, στο πλακόστρωτο που οδηγεί στην Άνω Σύρα, συνοικία Νεάπολη). Ο επισκέπτης τής Σύρου μπορεί να απορήσει που δεν θα δει πολλά μικρά ξωκλήσια σπαρμένα σε όλα τα βουνά, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ελληνικά νησιά. Αυτό οφείλεται μάλλον στις συνήθειες των καθολικών, οι οποίοι κτίζουν τις εκκλησίες για τις ανάγκες τού εκκλησιάσματος. Έτσι κάθε μικρή κοινότητα έχει τη δική της εκκλησία, αλλά όχι περισσότερες. Οι Συριανοί μπορεί να έχουν όλα τα καλά και τα κακά χαρακτηριστικά των κατοίκων κάθε μικρής κοινωνίας, αλλά διακρίνονται ιδιαιτέρως για τον ήπιο χαρακτήρα τους και για τρόπους πολύ πιο ευγενικούς από τον μέσο όρο τής χώρας μας. με αυτοκίνητο (αρκετός καρόδρομος) και παραμένει μια
| Υπηρεσία | Διαθεσιμότητα | Κόστος | Σημειώσεις |
|---|---|---|---|
| Valet Parking | Κάθε βράδυ | Δωρεάν για Gold+ | Χωρητικότητα 150 οχημάτων |
| Προσωπική Ασφάλεια/Εκκένωση | 24/7 | Συμπεριλαμβάνεται | Εκπαιδευμένο προσωπικό |
| Wi-Fi High-Speed | Σε όλους τους χώρους | Δωρεάν | Απεριόριστα δεδομένα |
| Υπηρεσία Ταξί/Μεταφοράς | Κατόπιν Αιτήματος | Χρέωση ανά διαδρομή | Συνεργασία με τοπικές εταιρείες |
| Χώρος Κράτησης Παλτών & Αντικειμένων | Ώρες λειτουργίας | Δωρεάν | Με αποδεικτικό |
πολύ καλή παραλία (παρά την τουριστική
της ανάπτυξη και την αφαίμαξη τής άμμου).
Η πρόσβαση γίνεται με αυτοκίνητο (ή
Η ελαφρά τραγουδιστή προφορά τους συμβάλλει στη δημιουργία αυτής τής εντύπωσης. Αυτή η καθημερινή μέση και τυπική ευγένεια είναι ιδιαίτερα πολύτιμη σε μια χώρα που έχει κάνει την αγένεια έμβλημά της. Οι Συριανοί έχουν χιούμορ (πράγμα εξαιρετικά σημαντικό για την αντιμετώπιση των προβλημάτων) και διαθέτουν μια μάλλον φιλελεύθερη και ανεκτική στάση απέναντι στις ανθρώπινες αδυναμίες, σεξουαλικές ή άλλες. Όπως σε όλα τα μικρά μέρη, όπου οι κάτοικοι είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα ξαναπέσουν συχνά ο ένας πάνω στον άλλον, δεν είναι ιδιαίτερα ειλικρινείς και δεν δείχνουν εύκολα τον φθόνο ή την αντιπάθειά τους. Δεν ανοίγουν εύκολα τα σπίτια τους, παρά την αναμφισβήτητη ανοχή τους απέναντι στους ξένους.
Έχει λεχθεί πως οι Συριανοί έχουν μια τάση προς τις Τέχνες και τον πολιτισμό. Κάτι τέτοιο δεν έχω διαπιστώσει μέχρι σήμερα. Υπάρχουν βέβαια άνθρωποι με ενδιαφέρον για την Τέχνη, αλλά δεν έχω την αίσθηση πως αυτό συμβαίνει σε ποσοστό ειδικά υψηλό. Όλοι οι Έλληνες τρεφόμαστε με την ίδια τηλεόραση και έχουμε βγάλει το ίδιο σχολείο. Υπάρχουν βέβαια πολλές ερασιτεχνικές ομάδες θεάτρου (και μια κλασικής μουσικής), κάτι που μπορεί να οφείλεται και στην παρουσία τού ωραίου Θεάτρου «Απόλλων», αλλά που γενικώς απαντάται συχνά στην Ελλάδα, μια χώρα με παράδοση στο θέατρο. με τα πόδια) από το Κίνι.
Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι μόνον οι γηραιότεροι και ευτυχώς λίγοι μόνον κληρικοί είναι εκείνοι που υπόγεια συντηρούν μια σχετική (και πάντως όχι ανοικτά ομολογημένη) αντιπαλότητα. Ειρωνικό βέβαια μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς το γεγονός (και δεν γνωρίζω αν σε αυτό φταίνε και τα δύο δόγματα) ότι ενώ οι ζωντανοί έχουν προχωρήσει σημαντικά στον δρόμο τής συνύπαρξης, αν όχι τής ένωσης, οι νεκροί, ακόμα και αν εν ζωή ήταν σύζυγοι, είναι υποχρεωμένοι να διακρίνονται σε ορθόδοξους ή καθολικούς και να καταλαμβάνουν κομμάτι γης σε χωριστά νεκροταφεία. Σκαρφαλωμένη πάνω σε ένα λόφο, τον λόφο τής Ανάστασης, με διάφορες συνοικίες, όπως το Βροντάδο, δείγμα μικροαστικής αρχιτεκτονικής και ρυμοτομίας, τα Βαπόρια, αρχοντική γειτονιά πάνω στη θάλασσα με πολλά αρχοντικά εφοπλιστών, ή, από την άλλη μεριά, τα Καμίνια και η Νεάπολη, αλλά και άλλες γειτονιές, τείνει να ενωθεί με τον λόφο τής Άνω Σύρου, που παραμένει ένας καθαρά κυκλαδίτικος οικισμός ως προς την αρχιτεκτονική και τη ρυμοτομία του. Η Ερμούπολη είναι πόλη ζωντανή χειμώνα-καλοκαίρι, επιβλητική, με πολλά καφενεία, μπαρ, καταστήματα, κεντρική αγορά, ακόμα και καζίνο. Έχει Αρχαιολογικό Μουσείο, Βιομηχανικό Μουσείο, Πινακοθήκη, Αίθουσες Εκθέσεων και πολλές εκκλησίες με πιο ενδιαφέρουσα τον Άγιο Νικόλαο στη συνοικία Βαπόρια.
Αυτός ο Άγιος Νικόλαος ονομάζεται ο «πλούσιος» σε αντίθεση με μιαν άλλη ωραία εκκλησία τής Άνω Σύρου, τον Άγιο Νικόλαο τον «φτωχό», που ήταν η πρώτη ορθόδοξη εκκλησία τού νησιού. Η εκκλησία της Κοίμησης έχει μιαν εικόνα τού Θεοτοκόπουλου, η οποία όμως είναι τής πρώτης του, νεανικής, περιόδου, όταν δεν είχε αναπτύξει το προσωπικό του ύφος και ήταν ακόμα καθαρά βυζαντινός. Η εκκλησία τής Μεταμόρφωσης είναι η πρώτη εκκλησία τής Ερμούπολης και σημερινή της Μητρόπολη. Η εκκλησία τής Ανάστασης είναι αυτή που σημαδεύει την κορυφή τού ορθόδοξου λόφου και αντικρίζει την αδελφή καθολική εκκλησία τού Σαν Τζώρτζη. Κατά σύμπτωση η πρώτη (με τον χαρακτηριστικό της μπλε τρούλο) φωτίζεται το βράδυ με φωτισμό daylight, δηλαδή φωτισμό ψυχρών τόνων, ενώ η καθολική με φωτισμό tungsten, δηλαδή φωτισμό θερμών τόνων, δίνοντας έτσι και μια χρωματική διάσταση στις δογματικές διαφορές.